मारी प्रियतमां- थोडी गुमानी खरी पण गुस्ताख ए नथी..Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia

मारी प्रियतमां- थोडी गुमानी खरी पण गुस्ताख ए नथी..Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia
मारी प्रियतमां- थोडी गुमानी खरी पण गुस्ताख ए नथी..Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia
मारी प्रियतमां..
------------
थोडी गुमानी खरी पण गुस्ताख ए नथी..
भोळी तो हुं व्हालमां कहूं छुं,पण ए नथी

स्वमानी तो खरी,जाणे एनो बापिको हक्क होय
तो पण ज्यारे मळे त्यारे फूल सी महेकती होय

घणी वार सांजे एने मळवा हुं जांउ छू….
आवकारो आपवानी एनी अदाने जोइने ज हुं
मंत्र मुग्ध थइने एनी पाछळ दोरवातो जांउ छुं

तुंरत ज पुछे के,”शुं पीशे…चाइ पीवी छे के
तारा माटे पेग बनावुं..?”

हुं कहुं के,”मारा माटे पेग बनावीने लाव”

थोडी ज वारमां मारी पंसदगीनी व्हिसकी साथेनी
तमाम जरूरी वस्तुंओ एक ट्रेमां भरीने
मारी सामे एनुं जगमशहूर स्मित रेलावती बेसी जाय

हां…मारी प्रियतमांनो थोडॉ टुको परिचय आपी दउ.

आंम तो ए रूवाबदार मध्यां छे पण
पोतानुं नवोढापणुं अने मुग्धताने
बळजबरीथी जाळवी राख्या छे,

चहेरे सतावीस के त्रीस वर्षनी रसिका जेवो
अंसतोष हतो,

ब्रह्मचारीणी जेवी देवपदे बीराजेली
जाजरमान आभा एनांमां हती,

ज्यारे ज्यारे मने मळती त्यारे
कदी अनूभवी ना होय एक लालशा
एनामां मने देखाती हती,

भारे गम्मतीली अने हसमुखा स्वभाववाळी,
एनी’सेन्श ओफ हयुमर;काबिलेदाद हती,

थोडी तरंगी,वारे वारे पोताना अभिप्राय
बदलवानी आदत हती.

थोडी धार्मिक खरी,अंधश्रध्धाथी दूर रहेनारी
कोइ साचा साधुं जेवी शंकारहित,

नवी फेशन अने ट्रेन्डने मोकळामने आवकारनारी,

जोके आथी विशेष गुण धरावती युवती नजरमां
आवे छता पण आ चहेरा ह्रदयने धडकवा मजबूर
करतो हतो

एनी खातिरमां तो कांइ कहेवा जेवुं ज होतुं नथी
पण एथी विशेष हुं एनांमां पाम्यो छुं

ज्यारे अमारी सांज खतम थती पछीनी पळॉ दरम्यान
ए जाणे कोइ धुपसळीनी जेम महेकी उठती हती..
एकांत एने बहुं व्हालुं हतुं केवळ मारा सानिध्यमां

ए एक नकशानी माफक फेलाइ जती हती..
त्यारे मने कहेती के,”हुं तने मारामां
रोज मारी नवी दुनियानी सफर करावीश”

ए नागचुडनी जेमनी विटळाइ जती हती,
ज्यां श्वासो-श्वासनी आवाजाही नजीवी हती.

धीरे धीरे एनी नागचुडमांथी
मुलायमताथी मने सरकावी देती हती

त्यारे ए कहेती के,
“आंनद आप्या विना आनंद मळतो नथी.
एक एक हाव भावने,
एक एक आलिंगनने,
एक एक स्पर्शने,
एक एक द्रष्टीने अने
देहना एक एक अवयवने तेनुं रहस्य होय छे.
ते रहस्य ए व्यकितने आंनद आपी शके छे
जे एने समजी शके छे.”

एटले हुं पुछतो के,”हुं आ वात समजी शकुं छुं..?”

एटले हसता हसता जवाब आपती,
“एटले तो तुं आ आंनदनॉ अधिकारी छे”

त्यारे हळवेथी एने नजीक खेंची लेतो
अने हुं हळवुं चुम्बन आपतो
परन्तु आ स्थाने नहीं
पछी तेनी मखमलशी मुलायम चामडीवाळी
हथेळीने पकडीने
पण हुं स्वर्गने माणतो.

अने तेनी आंखो ?
जाणे वहालनो दरियो

अने आ दरियाने खुंदनार एक मात्र नाविक हुं
- नरेश के.डॉडीया

મારી પ્રિયતમાં..
------------
થોડી ગુમાની ખરી પણ ગુસ્તાખ એ નથી..
ભોળી તો હું વ્હાલમાં કહૂં છું,પણ એ નથી

સ્વમાની તો ખરી,જાણે એનો બાપિકો હક્ક હોય
તો પણ જ્યારે મળે ત્યારે ફૂલ સી મહેકતી હોય

ઘણી વાર સાંજે એને મળવા હું જાંઉ છૂ….
આવકારો આપવાની એની અદાને જોઇને જ હું
મંત્ર મુગ્ધ થઇને એની પાછળ દોરવાતો જાંઉ છું

તુંરત જ પુછે કે,”શું પીશે…ચાઇ પીવી છે કે
તારા માટે પેગ બનાવું..?”

હું કહું કે,”મારા માટે પેગ બનાવીને લાવ”

થોડી જ વારમાં મારી પંસદગીની વ્હિસકી સાથેની
તમામ જરૂરી વસ્તુંઓ એક ટ્રેમાં ભરીને
મારી સામે એનું જગમશહૂર સ્મિત રેલાવતી બેસી જાય

હાં…મારી પ્રિયતમાંનો થોડૉ ટુકો પરિચય આપી દઉ.

આંમ તો એ રૂવાબદાર મધ્યાં છે પણ
પોતાનું નવોઢાપણું અને મુગ્ધતાને
બળજબરીથી જાળવી રાખ્યા છે,

ચહેરે સતાવીસ કે ત્રીસ વર્ષની રસિકા જેવો
અંસતોષ હતો,

બ્રહ્મચારીણી જેવી દેવપદે બીરાજેલી
જાજરમાન આભા એનાંમાં હતી,

જ્યારે જ્યારે મને મળતી ત્યારે
કદી અનૂભવી ના હોય એક લાલશા
એનામાં મને દેખાતી હતી,

ભારે ગમ્મતીલી અને હસમુખા સ્વભાવવાળી,
એની’સેન્શ ઓફ હયુમર;કાબિલેદાદ હતી,

થોડી તરંગી,વારે વારે પોતાના અભિપ્રાય
બદલવાની આદત હતી.

થોડી ધાર્મિક ખરી,અંધશ્રધ્ધાથી દૂર રહેનારી
કોઇ સાચા સાધું જેવી શંકારહિત,

નવી ફેશન અને ટ્રેન્ડને મોકળામને આવકારનારી,

જોકે આથી વિશેષ ગુણ ધરાવતી યુવતી નજરમાં
આવે છતા પણ આ ચહેરા હ્રદયને ધડકવા મજબૂર
કરતો હતો

એની ખાતિરમાં તો કાંઇ કહેવા જેવું જ હોતું નથી
પણ એથી વિશેષ હું એનાંમાં પામ્યો છું

જ્યારે અમારી સાંજ ખતમ થતી પછીની પળૉ દરમ્યાન
એ જાણે કોઇ ધુપસળીની જેમ મહેકી ઉઠતી હતી..
એકાંત એને બહું વ્હાલું હતું કેવળ મારા સાનિધ્યમાં

એ એક નકશાની માફક ફેલાઇ જતી હતી..
ત્યારે મને કહેતી કે,”હું તને મારામાં
રોજ મારી નવી દુનિયાની સફર કરાવીશ”

એ નાગચુડની જેમની વિટળાઇ જતી હતી,
જ્યાં શ્વાસો-શ્વાસની આવાજાહી નજીવી હતી.

ધીરે ધીરે એની નાગચુડમાંથી
મુલાયમતાથી મને સરકાવી દેતી હતી

ત્યારે એ કહેતી કે,
“આંનદ આપ્યા વિના આનંદ મળતો નથી.
એક એક હાવ ભાવને,
એક એક આલિંગનને,
એક એક સ્પર્શને,
એક એક દ્રષ્ટીને અને
દેહના એક એક અવયવને તેનું રહસ્ય હોય છે.
તે રહસ્ય એ વ્યકિતને આંનદ આપી શકે છે
જે એને સમજી શકે છે.”

એટલે હું પુછતો કે,”હું આ વાત સમજી શકું છું..?”

એટલે હસતા હસતા જવાબ આપતી,
“એટલે તો તું આ આંનદનૉ અધિકારી છે”

ત્યારે હળવેથી એને નજીક ખેંચી લેતો
અને હું હળવું ચુમ્બન આપતો
પરન્તુ આ સ્થાને નહીં
પછી તેની મખમલશી મુલાયમ ચામડીવાળી
હથેળીને પકડીને
પણ હું સ્વર્ગને માણતો.

અને તેની આંખો ?
જાણે વહાલનો દરિયો

અને આ દરિયાને ખુંદનાર એક માત્ર નાવિક હું
- નરેશ કે.ડૉડીયા
Advertisement