पळेपळनी,रजेरजनी बनती धटनाओ Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia

पळेपळनी,रजेरजनी बनती धटनाओ Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia
पळेपळनी,रजेरजनी बनती धटनाओ Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia
पळेपळनी,रजेरजनी बनती धटनाओने
वाळीचोळी विचारोनी सुपडीमां भरीने
अने मगज नामनां डस्टबिनमां ठालवुं..

रोजनां आ घटनाक्रममांथी बहार ना
नीकळी शकाय….

भगवाने मने बें आंखो आपी दीधी
शा माटे हजूं समजायुं नथी….पण..

ना समजायुं एटले एक दीवस कलम पकडी
अने विचारवा लाग्यो के आ आंखोनुं शुं काम छे..

खबर पण पडी नही….
आंखो ए एनुं काम शरूं करी दीधुं.!!

जुना द्रश्यो,
जुनी यादो,
वितेली पळॉना लेखाजोखा,
मानसपट्टमां भूलाय गयेला चहेराओ
आछापातळा याद होय एवा चहेराओ
खूशी,दुख,मान-अपमान,
कोइनी अवहेलना करी होय,
कोइ सामे आजीजी करी होय,
कोइ सामे गुरुरुथी करेली वातो,
कोइनी सामे करेलुं तुंडमीजाजी भर्युं वर्तन,
युवानीमां अणसमज भरेला कार्यो,

एकी साथे आ बधी धटनाओनुं विवरण
वाया ह्रदयने मोकली मनमस्तीकने वांचवा आप्युं..

अने मगज अने ह्रदयए
जाणे मुशायरामां कोइ गझलकार गझल पठन करतो होय
ए रीते……आ बधी घटनाओने रचना बनावीने
मोटे मोटेथी बोलीने कलमने संभाळवा मांडी..

अने आ कलम तो कोइ समजु भावकनी जेम
कागळ पर नाचवा लागी…

जाणे
मुरलीना ताले नाचती राधा
हाथमां वीणा लइने नाचती मीरां
सुफीसंगीतना ताले नाचतो सुदीबंदो
भजन सांभळीने नाचतो भगत.
क्यारेक कलाधारी नाचती नर्तिकी   
क्यारेक तो नखरानी करतां नाचती वारांगनां
    
कलमनें भान ना रह्युं त्या सुधी नाचती रही
कलमनां पगमां छाला पडी गया
एनुं पण एने भान ना रह्युं

नर्तन करती कलमनां शाहीरूपी रकतरंजीत
पगलाओनी छाप संळग कागळ पर पडता रह्यां

अने हवे आ रोजनो धटनाक्रम बनी गयो
आ कलमने तो रोज नाचवानी आदत पडी गइ छे

पण हुं रोज एना नवा नवा पगलानी छाप मेळवा माटे
कागळॉने बदलावतो रहुं छुं…….

अने ए पगलानी छापनी लिपिने रोज वांचुं छुं
अने बधाने वंचावुं छुं

कोइ कहे छे-आ कविता छे.
कोइ कहे छे-आ गझल छे.
कोइ कहे छे-आ हायकुं छे.
कोइ कहे छे-"आ बकवाश छे..कंइ समजातुं नथी."

बधाने सांभळीने कलमनां पगलानी छापने
चुमीने कागळने साचवीने राखुं छुं….

कदी कोइ साचो पगलानी लिपिनो जाणकार
मळी जाय तो आ बधा कागळॉ एने सोपी देवा छे
- नरेश के. डॉडीया

પળેપળની,રજેરજની બનતી ધટનાઓને
વાળીચોળી વિચારોની સુપડીમાં ભરીને
અને મગજ નામનાં ડસ્ટબિનમાં ઠાલવું..

રોજનાં આ ઘટનાક્રમમાંથી બહાર ના
નીકળી શકાય….

ભગવાને મને બેં આંખો આપી દીધી
શા માટે હજૂં સમજાયું નથી….પણ..

ના સમજાયું એટલે એક દીવસ કલમ પકડી
અને વિચારવા લાગ્યો કે આ આંખોનું શું કામ છે..

ખબર પણ પડી નહી….
આંખો એ એનું કામ શરૂં કરી દીધું.!!

જુના દ્રશ્યો,
જુની યાદો,
વિતેલી પળૉના લેખાજોખા,
માનસપટ્ટમાં ભૂલાય ગયેલા ચહેરાઓ
આછાપાતળા યાદ હોય એવા ચહેરાઓ
ખૂશી,દુખ,માન-અપમાન,
કોઇની અવહેલના કરી હોય,
કોઇ સામે આજીજી કરી હોય,
કોઇ સામે ગુરુરુથી કરેલી વાતો,
કોઇની સામે કરેલું તુંડમીજાજી ભર્યું વર્તન,
યુવાનીમાં અણસમજ ભરેલા કાર્યો,

એકી સાથે આ બધી ધટનાઓનું વિવરણ
વાયા હ્રદયને મોકલી મનમસ્તીકને વાંચવા આપ્યું..

અને મગજ અને હ્રદયએ
જાણે મુશાયરામાં કોઇ ગઝલકાર ગઝલ પઠન કરતો હોય
એ રીતે……આ બધી ઘટનાઓને રચના બનાવીને
મોટે મોટેથી બોલીને કલમને સંભાળવા માંડી..

અને આ કલમ તો કોઇ સમજુ ભાવકની જેમ
કાગળ પર નાચવા લાગી…

જાણે
મુરલીના તાલે નાચતી રાધા
હાથમાં વીણા લઇને નાચતી મીરાં
સુફીસંગીતના તાલે નાચતો સુદીબંદો
ભજન સાંભળીને નાચતો ભગત.
ક્યારેક કલાધારી નાચતી નર્તિકી   
ક્યારેક તો નખરાની કરતાં નાચતી વારાંગનાં
    
કલમનેં ભાન ના રહ્યું ત્યા સુધી નાચતી રહી
કલમનાં પગમાં છાલા પડી ગયા
એનું પણ એને ભાન ના રહ્યું

નર્તન કરતી કલમનાં શાહીરૂપી રકતરંજીત
પગલાઓની છાપ સંળગ કાગળ પર પડતા રહ્યાં

અને હવે આ રોજનો ધટનાક્રમ બની ગયો
આ કલમને તો રોજ નાચવાની આદત પડી ગઇ છે

પણ હું રોજ એના નવા નવા પગલાની છાપ મેળવા માટે
કાગળૉને બદલાવતો રહું છું…….

અને એ પગલાની છાપની લિપિને રોજ વાંચું છું
અને બધાને વંચાવું છું

કોઇ કહે છે-આ કવિતા છે.
કોઇ કહે છે-આ ગઝલ છે.
કોઇ કહે છે-આ હાયકું છે.
કોઇ કહે છે-"આ બકવાશ છે..કંઇ સમજાતું નથી."

બધાને સાંભળીને કલમનાં પગલાની છાપને
ચુમીને કાગળને સાચવીને રાખું છું….

કદી કોઇ સાચો પગલાની લિપિનો જાણકાર
મળી જાય તો આ બધા કાગળૉ એને સોપી દેવા છે
- નરેશ કે. ડૉડીયા
Advertisement