एक धारी वातोनो कदी अंत ना आवे एनी साथे Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia

एक धारी वातोनो कदी अंत ना आवे एनी साथे Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia
एक धारी वातोनो कदी अंत ना आवे एनी साथे
बस एनी साथे वातो चालती रहे सतत ने सतत

कारण के हुं पण आवुं ज कंइक इच्छतो होउ छुं
निखालसता अने मानवतानी महेकनो
ज्यां सतत गुंजारव थतो होय एवा मानवीनुं
सानिध्य कोने ना गमे..?

एनी प्रत्येक अदाथी लइने
एना प्रत्येक बोलायेला शब्दो पर
एनी खूबसूरतीनी अमिट छाप होय छे

खुल्ला सेम्पुं करेला वाळमांथी आवती
आदत पडी जाय एवी खूश्बु,

सुरेख कमनियता अने नजाकत
पगथी लइने एनी आंखोमां सुधी
एना शरीरनां प्रत्येक वळांको पर
कोइ बेनमुन इश्वरीय मानव सर्जननी साबिती आपे छे

बधा कहे छे समयने कदी भूलवो ना जोइए
अने एनां सानिध्यमां
एनां प्रत्येक चिवटपूर्वक बोलायेला शब्दोमां
एनी दरेक सेन्स ओफ हयुमरमां(वाचाळतां)
एनी परमसमिपे रही एनी प्रत्येक अदा नीहाळवामां
एनी निर्दोष बाळकी जेवी भाववाही आंखोमां
ए चाहत जतावे छे के मित्रतासभर वर्तन करे छे
एना मुल्यांकनमां…
हुं मारा समयने भूली जांउ छुं

दोस्तीना अगाढ सागरमां मरजीवानी जेम
अथाक प्रयत्नो पछी मने मळेला
आ अमुल्य मोतीनी वात ज कंइक और छे.

रोज मळवुं,रोज लडवुं,रोज सांकेतिक भाषाथी
एक बीजाने बाळकनी जेम चीडावता रहेवुं
बाळकनी जेम बालिस हरकतो करता रहेवुं अने
अंतमां एक बीजा विना चाले नही ए मोड पर अटकी जवुं

छतां पण एक पुरुष होवाने नाते
ज्यारें ए कोइ विचारमग्न स्थितीमां होय त्यारे एनी
झाकळ जेवी भीनी मुखमुद्रा,
आलिंगनमां भींसी नंखाय एवी देहलतानी एक एक रेखाने,
वारे वारे जीभ फेरवीने भीना होठ पर पलकारा मारता हास्यने
कपडा अने एनां रंगोनी चीवटने
चपळता पूर्वक चोरीने हुं जोयां करूं छुं

मारी आ क्रियां एने समजमां आवे त्यारे
मारी सामे अपलक नयने जोइ अने
एक मुग्धानी जेम शरमायने नीचुं जोइने हसे छे..

ए लागती हती त्रीसेक वर्षनी
कोइ देवांगनां के ऋषीवरने लोभावी शके एवी अपुर्वा
एटले तो मारा सानिध्यमां
एनी आंखोमां ऋषीवरोने लोभावतो मद छलकतो हशे?

मित्रतानी मार्दवता,मैत्रीभावनाने कोराणे मुकीने
एक कविनी केम कल्पनामां सरी जतो हतो..

ए कल्पनां पण केवी दाधारींगी..!!!
एना उज्ज्वल वर्णमां
एनी मदमाती अंजन आंजेली घेराती आंखोमां
एना तांबुलथी लालचोळ होय ए होठमां
एनी पुष्ट छतां आकर्षक देहकलामां
एक पौरुंषिक काव्यमय लय अने आकार बनीने
विलिन थइ जांउ
-नरेश के.डॉडीया                                                                                                                                       
એક ધારી વાતોનો કદી અંત ના આવે એની સાથે
બસ એની સાથે વાતો ચાલતી રહે સતત ને સતત

કારણ કે હું પણ આવું જ કંઇક ઇચ્છતો હોઉ છું
નિખાલસતા અને માનવતાની મહેકનો
જ્યાં સતત ગુંજારવ થતો હોય એવા માનવીનું
સાનિધ્ય કોને ના ગમે..?

એની પ્રત્યેક અદાથી લઇને
એના પ્રત્યેક બોલાયેલા શબ્દો પર
એની ખૂબસૂરતીની અમિટ છાપ હોય છે

ખુલ્લા સેમ્પું કરેલા વાળમાંથી આવતી
આદત પડી જાય એવી ખૂશ્બુ,

સુરેખ કમનિયતા અને નજાકત
પગથી લઇને એની આંખોમાં સુધી
એના શરીરનાં પ્રત્યેક વળાંકો પર
કોઇ બેનમુન ઇશ્વરીય માનવ સર્જનની સાબિતી આપે છે

બધા કહે છે સમયને કદી ભૂલવો ના જોઇએ
અને એનાં સાનિધ્યમાં
એનાં પ્રત્યેક ચિવટપૂર્વક બોલાયેલા શબ્દોમાં
એની દરેક સેન્સ ઓફ હયુમરમાં(વાચાળતાં)
એની પરમસમિપે રહી એની પ્રત્યેક અદા નીહાળવામાં
એની નિર્દોષ બાળકી જેવી ભાવવાહી આંખોમાં
એ ચાહત જતાવે છે કે મિત્રતાસભર વર્તન કરે છે
એના મુલ્યાંકનમાં…
હું મારા સમયને ભૂલી જાંઉ છું

દોસ્તીના અગાઢ સાગરમાં મરજીવાની જેમ
અથાક પ્રયત્નો પછી મને મળેલા
આ અમુલ્ય મોતીની વાત જ કંઇક ઔર છે.

રોજ મળવું,રોજ લડવું,રોજ સાંકેતિક ભાષાથી
એક બીજાને બાળકની જેમ ચીડાવતા રહેવું
બાળકની જેમ બાલિસ હરકતો કરતા રહેવું અને
અંતમાં એક બીજા વિના ચાલે નહી એ મોડ પર અટકી જવું

છતાં પણ એક પુરુષ હોવાને નાતે
જ્યારેં એ કોઇ વિચારમગ્ન સ્થિતીમાં હોય ત્યારે એની
ઝાકળ જેવી ભીની મુખમુદ્રા,
આલિંગનમાં ભીંસી નંખાય એવી દેહલતાની એક એક રેખાને,
વારે વારે જીભ ફેરવીને ભીના હોઠ પર પલકારા મારતા હાસ્યને
કપડા અને એનાં રંગોની ચીવટને
ચપળતા પૂર્વક ચોરીને હું જોયાં કરૂં છું

મારી આ ક્રિયાં એને સમજમાં આવે ત્યારે
મારી સામે અપલક નયને જોઇ અને
એક મુગ્ધાની જેમ શરમાયને નીચું જોઇને હસે છે..

એ લાગતી હતી ત્રીસેક વર્ષની
કોઇ દેવાંગનાં કે ઋષીવરને લોભાવી શકે એવી અપુર્વા
એટલે તો મારા સાનિધ્યમાં
એની આંખોમાં ઋષીવરોને લોભાવતો મદ છલકતો હશે?

મિત્રતાની માર્દવતા,મૈત્રીભાવનાને કોરાણે મુકીને
એક કવિની કેમ કલ્પનામાં સરી જતો હતો..

એ કલ્પનાં પણ કેવી દાધારીંગી..!!!
એના ઉજ્જ્વલ વર્ણમાં
એની મદમાતી અંજન આંજેલી ઘેરાતી આંખોમાં
એના તાંબુલથી લાલચોળ હોય એ હોઠમાં
એની પુષ્ટ છતાં આકર્ષક દેહકલામાં
એક પૌરુંષિક કાવ્યમય લય અને આકાર બનીને
વિલિન થઇ જાંઉ
                                                                      -નરેશ કે.ડૉડીયા                                                                                                                                       
Advertisement