आजे मारो सरेलो पालव भीनो थइने Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia

आजे मारो सरेलो पालव भीनो थइने Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia
आजे मारो सरेलो पालव भीनो थइने
हवामा एक अजाण्या बोजथी लहेराता डरे छे,
वेदनानो व्याप आंखोथी उतरीने पालवने
भींजवी गयो

ताजा धाव स्मसाननी चितानी अंदर
छुपायेला अंगारा जेवा होय छे
अचानक भळभळी उठे छे..

ताजा अतितनी जेम आंखोमां जल्या करे छे
मनोमन एनी साथे संवादोनी मायाजाळमांथी
नीकळी जवुं एटलुं आसान पण नथी..
बस एक पछी एक एक घटना चित्रपटनां
द्रश्योनी जेम आंखो सामे आव्या करे छे

अने मनोमन एनी साथे संवादो साध्या करुं छुं
”तने में हमेंशा चांदनीनी शीतळता अने
मारा दामननी मखमली पथारी बक्षी छे
मने खबर नहोती के चांदनीनी उदासी पण
क्यारेक मारीं आंखो वाटे नितरी आवशे! 

होय छे जिंदगीमां आवती क्षणो सहियारी
ए बधा उपर तुं अधिकार धरावतो हतो.
जवानी तो शुं छे?एक खरी गयेलु पान!
जेने सफेदीनी हवा लागता उडी जवानुं छे,

भले एक संबध आपणॉ हतो,नाम वगरनो!
त्यारे हुं तारा इशारे नाचवा मजबूर हती,
एक फनकारनी फन उपर हुं पण फिदा हती
तारी एक एक अदा उपर आफ्रिन हती

एक पागल छॉकरीनी जेम बहेकी जती हती
तारा आगमनने वधाववा केटली तैयारी करती
अरीसो थाके नही त्यां सुधी एनी सामे सजती हती

थोडी वातो,
तारुं ड्रींकस,डुस डुस जमी लेवुंने
पछी मारा साज-शणगार,
कलाकोमां भूतकाळ बनी जता हता
ड्रेसींग टेबलथी लइने बेडरूमनां कोइ पण खुणे
दागीनाथी लइने साडी,आंतरवस्त्रो अस्तव्यस्त
पडया रहेता हतां..

जाणे तारे मन….तारी दीधेल भेट हती
मने खबर नहोती के नजीकनां भविष्यमां
मारा माटे यादोना एरूनां भारा बनी जशे?

महेफिलो उपर महेफिल सजती तारा नामनी
सघळो दोरीसंचार मारा नाजुक हाथमा हतो,
याद छे तने?
हुं जरा अमस्ती रूठी जती तो
गुलाबोनी साथे तारुं अस्तित्व पाथरी देतो

हुं जवाब शोधुं छु 
विती गयेला समय पासे
तारी पाछळ फना थयेली जिंदगीनी क्षणॉनो
मारी क्षणॉ पाछी आपवा तुं सक्षम नथी
अने हुं तने भुली जांउ ए नारीनुं गौरव नथी.
- नरेश के.डॉडीया
આજે મારો સરેલો પાલવ ભીનો થઇને
હવામા એક અજાણ્યા બોજથી લહેરાતા ડરે છે,
વેદનાનો વ્યાપ આંખોથી ઉતરીને પાલવને
ભીંજવી ગયો

તાજા ધાવ સ્મસાનની ચિતાની અંદર
છુપાયેલા અંગારા જેવા હોય છે
અચાનક ભળભળી ઉઠે છે..

તાજા અતિતની જેમ આંખોમાં જલ્યા કરે છે
મનોમન એની સાથે સંવાદોની માયાજાળમાંથી
નીકળી જવું એટલું આસાન પણ નથી..
બસ એક પછી એક એક ઘટના ચિત્રપટનાં
દ્રશ્યોની જેમ આંખો સામે આવ્યા કરે છે

અને મનોમન એની સાથે સંવાદો સાધ્યા કરું છું
”તને મેં હમેંશા ચાંદનીની શીતળતા અને
મારા દામનની મખમલી પથારી બક્ષી છે
મને ખબર નહોતી કે ચાંદનીની ઉદાસી પણ
ક્યારેક મારીં આંખો વાટે નિતરી આવશે! 

હોય છે જિંદગીમાં આવતી ક્ષણો સહિયારી
એ બધા ઉપર તું અધિકાર ધરાવતો હતો.
જવાની તો શું છે?એક ખરી ગયેલુ પાન!
જેને સફેદીની હવા લાગતા ઉડી જવાનું છે,

ભલે એક સંબધ આપણૉ હતો,નામ વગરનો!
ત્યારે હું તારા ઇશારે નાચવા મજબૂર હતી,
એક ફનકારની ફન ઉપર હું પણ ફિદા હતી
તારી એક એક અદા ઉપર આફ્રિન હતી

એક પાગલ છૉકરીની જેમ બહેકી જતી હતી
તારા આગમનને વધાવવા કેટલી તૈયારી કરતી
અરીસો થાકે નહી ત્યાં સુધી એની સામે સજતી હતી

થોડી વાતો,
તારું ડ્રીંકસ,ડુસ ડુસ જમી લેવુંને
પછી મારા સાજ-શણગાર,
કલાકોમાં ભૂતકાળ બની જતા હતા
ડ્રેસીંગ ટેબલથી લઇને બેડરૂમનાં કોઇ પણ ખુણે
દાગીનાથી લઇને સાડી,આંતરવસ્ત્રો અસ્તવ્યસ્ત
પડયા રહેતા હતાં..

જાણે તારે મન….તારી દીધેલ ભેટ હતી
મને ખબર નહોતી કે નજીકનાં ભવિષ્યમાં
મારા માટે યાદોના એરૂનાં ભારા બની જશે?

મહેફિલો ઉપર મહેફિલ સજતી તારા નામની
સઘળો દોરીસંચાર મારા નાજુક હાથમા હતો,
યાદ છે તને?
હું જરા અમસ્તી રૂઠી જતી તો
ગુલાબોની સાથે તારું અસ્તિત્વ પાથરી દેતો

હું જવાબ શોધું છુ 
વિતી ગયેલા સમય પાસે
તારી પાછળ ફના થયેલી જિંદગીની ક્ષણૉનો
મારી ક્ષણૉ પાછી આપવા તું સક્ષમ નથી
અને હું તને ભુલી જાંઉ એ નારીનું ગૌરવ નથી.
- નરેશ કે.ડૉડીયા
Advertisement