एक कलाकथी वधारे एकधारी वातोनो अंत लावता एने कह्यु Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia

एक कलाकथी वधारे एकधारी वातोनो अंत लावता एने कह्यु Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia
एक कलाकथी वधारे एकधारी वातोनो
अंत लावता एने कह्यु,”हवे हुं थाकी गइ छु,
तारी हथेळी मने आप,मारे एना पर
माथु राखीने थोडी वार माटे सुइ जवु छे..

हवे तारो मोबाइल,तारू लेपटॉपने
एक बाजु मुकी दे
अने आ व्हिस्किना ग्लासने सामे मूकी दे
एटले थोडी वार लंबावु..

अने ए मारी एक हथेळी पर माथु राखीने
मिनिटॉमा चीर निंद्रामां पोढी गइ..
अडधी कलाक,पोणी कलाक,एक कलाक
एक कलाकने विस मिनिट….
बराबर एक कलाकने बत्रीस मिनिट पछी
एनी आंखो खोली अने मारी सामे
चिरपरिचित स्मित फेकयु..अने कह्यु..

“हजु तुं आमने आम बेठो छे…?
आमने आम मारा माथा नीचे हथेळी राखीने?

हुं फकत हस्यो अने मे कह्यु के
तारी निंदरमां खलेल ना पडे एटले

आळस मरडीने मारी सामे बोली,
“साचे तुं मारू बहु ध्यान राखे छे..
पण ए तो कहे के,हु सुती हती त्यारे
लेपटोप,मोबाइल,वोटसएपस,फेसबुक,
व्हिशकी विना तारो समय केम पसार थयो?

एनी सामे जोइने मे कह्यु,
तु सुती हती त्यारे तारी बंध आंखोमां
प्रेमनी तृप्तीना अहेसासनी कविता वांची. .

“अच्छा…बीजु शुं वांच्यु?
एक देवी जेवी आभा ज्यारे सुती होय त्यारे
तारा चहेरा पर उभरी आवे छे….
जेने जोइने कोइ पुरुषवृतिना उश्केराट विना
पावनकारी स्पर्शनी इच्छा धारण थाय

“अच्छा,तो मे तने क्या रोकयो हतो?”
शरारती अवाजमा पोताना वाळमां
रब्बरबेन्ड भरावता बोली..

मे कह्यु हा मे तने स्पर्श कर्यो हतो पण
तु उंघमा हती तने जाण नहोती थइ..

साच्चे..तु बहु छे.एम कहीने आंख मारी

मे कह्यु,तुं उंधमा हती त्यारे तारा वाळ
सरीने तारा चहेरा पर फेलाइ गया हता
ए वाळने तारा कान पाछळ धकेलीने
तारा चहेराने फरी द्रश्यमान बनाव्यो…

एने लांबु सांभळवानी इच्छा नहोती
एटले,”तारी कविता बंध कर अने
सीधी रीते कहे के तु शु अडपलु कर्यु?

कशु अडपलु नहोतु कर्यु…फकत मे तारा
भाल परनी वंकायेली रेखाओने चुमी
अने मारा मानभर्या स्थाननी प्रतितिनी
थइ…

“शु लख्यु हतु बोल ने यार!!”

कशु ज नही फकत लख्यु हतु
“नशीबनी बलिहारी”
पछी आंखोमां खूशीना झळझळीया आवता
आगळ कशु वांची ना शक्यो..
-नरेश के.डॉडीया
એક કલાકથી વધારે એકધારી વાતોનો
અંત લાવતા એને કહ્યુ,”હવે હું થાકી ગઇ છુ,
તારી હથેળી મને આપ,મારે એના પર
માથુ રાખીને થોડી વાર માટે સુઇ જવુ છે..

હવે તારો મોબાઇલ,તારૂ લેપટૉપને
એક બાજુ મુકી દે
અને આ વ્હિસ્કિના ગ્લાસને સામે મૂકી દે
એટલે થોડી વાર લંબાવુ..

અને એ મારી એક હથેળી પર માથુ રાખીને
મિનિટૉમા ચીર નિંદ્રામાં પોઢી ગઇ..
અડધી કલાક,પોણી કલાક,એક કલાક
એક કલાકને વિસ મિનિટ….
બરાબર એક કલાકને બત્રીસ મિનિટ પછી
એની આંખો ખોલી અને મારી સામે
ચિરપરિચિત સ્મિત ફેકયુ..અને કહ્યુ..

“હજુ તું આમને આમ બેઠો છે…?
આમને આમ મારા માથા નીચે હથેળી રાખીને?

હું ફકત હસ્યો અને મે કહ્યુ કે
તારી નિંદરમાં ખલેલ ના પડે એટલે

આળસ મરડીને મારી સામે બોલી,
“સાચે તું મારૂ બહુ ધ્યાન રાખે છે..
પણ એ તો કહે કે,હુ સુતી હતી ત્યારે
લેપટોપ,મોબાઇલ,વોટસએપસ,ફેસબુક,
વ્હિશકી વિના તારો સમય કેમ પસાર થયો?

એની સામે જોઇને મે કહ્યુ,
તુ સુતી હતી ત્યારે તારી બંધ આંખોમાં
પ્રેમની તૃપ્તીના અહેસાસની કવિતા વાંચી. .

“અચ્છા…બીજુ શું વાંચ્યુ?
એક દેવી જેવી આભા જ્યારે સુતી હોય ત્યારે
તારા ચહેરા પર ઉભરી આવે છે….
જેને જોઇને કોઇ પુરુષવૃતિના ઉશ્કેરાટ વિના
પાવનકારી સ્પર્શની ઇચ્છા ધારણ થાય

“અચ્છા,તો મે તને ક્યા રોકયો હતો?”
શરારતી અવાજમા પોતાના વાળમાં
રબ્બરબેન્ડ ભરાવતા બોલી..

મે કહ્યુ હા મે તને સ્પર્શ કર્યો હતો પણ
તુ ઉંઘમા હતી તને જાણ નહોતી થઇ..

સાચ્ચે..તુ બહુ છે.એમ કહીને આંખ મારી

મે કહ્યુ,તું ઉંધમા હતી ત્યારે તારા વાળ
સરીને તારા ચહેરા પર ફેલાઇ ગયા હતા
એ વાળને તારા કાન પાછળ ધકેલીને
તારા ચહેરાને ફરી દ્રશ્યમાન બનાવ્યો…

એને લાંબુ સાંભળવાની ઇચ્છા નહોતી
એટલે,”તારી કવિતા બંધ કર અને
સીધી રીતે કહે કે તુ શુ અડપલુ કર્યુ?

કશુ અડપલુ નહોતુ કર્યુ…ફકત મે તારા
ભાલ પરની વંકાયેલી રેખાઓને ચુમી
અને મારા માનભર્યા સ્થાનની પ્રતિતિની
થઇ…

“શુ લખ્યુ હતુ બોલ ને યાર!!”

કશુ જ નહી ફકત લખ્યુ હતુ
“નશીબની બલિહારી”
પછી આંખોમાં ખૂશીના ઝળઝળીયા આવતા
આગળ કશુ વાંચી ના શક્યો..
-નરેશ કે.ડૉડીયા
Advertisement