एक पुरुषनी आंखो स्त्री पर खोडाय जाय छे त्यारे Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia

एक पुरुषनी आंखो स्त्री पर खोडाय जाय छे त्यारे Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia
एक पुरुषनी आंखो स्त्री पर खोडाय जाय छे त्यारे Gujarati Kavita By Naresh K. Dodia
एक पुरुषनी आंखो स्त्री पर खोडाय जाय छे
त्यारे स्त्री हमेंशा अकळामण अनूभववा मांडे छे
पण आ शुं!आ पुरुष जाणे मने ज ए अने मने
लगातारा जोया राखे एवी इच्छा मने केम थाय छे?

हा!कदाच मारी अंदर रहेली स्त्रीने आ पुरुषनी नजरमां
कंइक नवी नजाकत अने कलाकारनी द्रष्टि होय एवु लाग्युं
जाणे कोइ शिल्पी एक खूबसूरत अने बहेतरीन शिल्प
जोइने खूश थतो होय एवुं लागतुं हतुं,अने में मारा
वाळमांथी बटरफलाइ काढी नांख्यु ने वाळ छोडी नांख्यां

हुं मारा मनगमतां पुरुषना विचारे चडी केवो होवो जोइए?
“पहोळा अने भरावदार खंभानां सखत हाडका उपसेला जोइने
जाणे कोइ पर्वतनां उतुंग शीखरो जेवा लागवा जोइए.
जे मारी जातने सहेलायथी उचकी शके..हुं मनोमन हसवा लागी

खंभानी उपर लांबी डोक अने मुलायम गालोनी नीचे नो चरबी
हा!एनां होठ थोडा मुलायम होवां जोइए,तुलीप फलावर जेवा!
अने मुछो!ना..ना..मने मुछो वाळा पुरुषो जरा पण ना गमे

हा!दाढी कदाच एक बे दिवसनी वधेली होय तो चाले नो प्रोब्लेम
पण कलिनसेव होय त्यारे एना मुलायम गालोने खेंचवानुं मन थाय
कदाच पुरुषने कोइ स्त्री ‘मखना’अने ‘चीकना’कहे एवुं गमतुं हशे?

अने हा!एनी आंखो पाणीदार अने निर्दोष होवी जोइए,ज्यां
मारी आंख मळता एनी आंखो साथे पोतिकु वर्तुळ रचाय जाय
एनु ललाट मोटु ने चमकतुं होवुं जोइए अने एमां मारी खुदनी
किस्मतनां भाव चोटाडी शकुं

ललाटनी उपर जथ्थाबंध वाळ हवा साथे ताल मिलावता होय
अने उडतावाळ साथे एनी थोडी नफिकराय होय एवुं लागवुं जोइए
एनी उंचाइ मारी उंचायथी वधुं होवी जोइए,जेथी एना पडछायामां
मारो पडछायो सहेलायथी छुपावी शकाय अने मारी जातने पण !

अन्य पुरुषनां स्वभावथी थोडो अलग स्वभाव होवो जोइए,
मारा पर एनुं आधिपत्य होय,थोडो पझेसीव होय   
अने विश्वाशनुं एक अतुट बंधन होवुं जोइए अने एटलुं मजबूत
होवुं जोइए के मारी सुंदरतां एना अहमने पोषे ना के तोडे

हा!मने खबर छे के लग्न ए प्रेम करवानुं बंधन नथी पण
आ जमानांमां प्रेम टकावी राखवानुं बंधन छे,एटले मारा
मित्रोनी इर्षा नही पण मारा अतुट विश्वाशनुं अभिमान होवुं जोइए

हा! ए मारी कल्पनानो मारो मनगमतो पुरुष छे,जे मारी जिंदगीनी
आखरी क्षण सुधी दिलफाडीने प्रेम करतो रहे,जिंदगीनी अंतिम क्षणॉमां
मारो देह ए बुढा पण कसायेला बाहुंबंधमां आखरी श्वास ले.
गंगाजळनी बदले एनी एनी आंखोमांथी नीकळेला बे टीपा
मारा मोढामां पडे अने दुनियानी अंतिम विदाय लइश

एक अप्रितम,एक महान सौंदर्यकारा,कोलेजमां मारा पर थोकबंध
कविता लखाती हती,जेने सौंदर्यनुं अभिमान कदी नथी थयुं
पण मारा नजीकनी दरेक व्यकित मारा सौंदर्यनुं अभिमान करती हती
ए फानी दुनिया छोडीने विदाय लेशे त्यारे बे व्यकित सखत आघात लागशे

एक ए व्यकित जेनां बाहुंबंधमां मारो मृतदेह छे अने बीजी ए व्यकित
जेने पोतानी जात करतां हमेंशा मने दिलफाडीने चाही छे सतत,लगातार

अचानक मारी विचारोनी हारमाळामांथी वर्तमानमां आवी गइ
मारी आंखोनां खूणे जामेला भेजने एनी नजर ना पडे ए रीते
साफ कर्यो,विन्डशील्ड तरफ जोता जोता एनी नजर मारा पडी
ए बोल्यो,”केम महोतरमां, कोनां विचारो चडी गइ हती अने आंखोनुं
काजळ केम प्रसरी गयुं छे?व्हाली!केम रडवुं आव्युं अचानक !”

मारा अवाज साथे छातीमां भरायेलो डुमो पण बहार आवी गयो
“कशुं ज नही डीयर!आजे हुं कोइ मुग्धा होव ए रीते विचारे चडी गइ”

बाजुंमां बेठेला एने हळवेथी मारा वाळने कान पाछळ धकेल्या
एने नाखेला डीओनी सुंगध मारा नाक सुधी पहोची गइ
अने
मने कहे के,”साइडफेसमाथी आजे पण जाणे पच्चीशनी होय एवी लागे छे”

अचानक ए बोल्यो!मारी जिंदगीनी अंतिमक्षणोमां मारी सनमुख रहेजे.
जता जतां तारी खूबसूरती अने तारा आत्मा पर कविता लखतो जइश
जे मारां जिवत अस्तित्वनी आखरी रचना हशे अने ते यादगार हशे.
मारा अस्तित्वनो मिजाज ए ज तारी सृष्टीना सौंदर्यनुं समुहगान छे…
जे एक कविनी मरणॉमुख जुबानी हशे!

बरोबरने मारी महोतरमां   

हुं हसीने बोली,”तारे मने बीजीवार रडाववी छे.”

मने कहे के,हुं मारी गझल अने कविता तारी खूशी माटे लखुं छुं,
एटले तो मारा पुस्तकनुं नाम पण –
“महोतरमां.” छे
नरेश के.डॉडीया

એક પુરુષની આંખો સ્ત્રી પર ખોડાય જાય છે
ત્યારે સ્ત્રી હમેંશા અકળામણ અનૂભવવા માંડે છે
પણ આ શું!આ પુરુષ જાણે મને જ એ અને મને
લગાતારા જોયા રાખે એવી ઇચ્છા મને કેમ થાય છે?

હા!કદાચ મારી અંદર રહેલી સ્ત્રીને આ પુરુષની નજરમાં
કંઇક નવી નજાકત અને કલાકારની દ્રષ્ટિ હોય એવુ લાગ્યું
જાણે કોઇ શિલ્પી એક ખૂબસૂરત અને બહેતરીન શિલ્પ
જોઇને ખૂશ થતો હોય એવું લાગતું હતું,અને મેં મારા
વાળમાંથી બટરફલાઇ કાઢી નાંખ્યુ ને વાળ છોડી નાંખ્યાં

હું મારા મનગમતાં પુરુષના વિચારે ચડી કેવો હોવો જોઇએ?
“પહોળા અને ભરાવદાર ખંભાનાં સખત હાડકા ઉપસેલા જોઇને
જાણે કોઇ પર્વતનાં ઉતુંગ શીખરો જેવા લાગવા જોઇએ.
જે મારી જાતને સહેલાયથી ઉચકી શકે..હું મનોમન હસવા લાગી

ખંભાની ઉપર લાંબી ડોક અને મુલાયમ ગાલોની નીચે નો ચરબી
હા!એનાં હોઠ થોડા મુલાયમ હોવાં જોઇએ,તુલીપ ફલાવર જેવા!
અને મુછો!ના..ના..મને મુછો વાળા પુરુષો જરા પણ ના ગમે

હા!દાઢી કદાચ એક બે દિવસની વધેલી હોય તો ચાલે નો પ્રોબ્લેમ
પણ કલિનસેવ હોય ત્યારે એના મુલાયમ ગાલોને ખેંચવાનું મન થાય
કદાચ પુરુષને કોઇ સ્ત્રી ‘મખના’અને ‘ચીકના’કહે એવું ગમતું હશે?

અને હા!એની આંખો પાણીદાર અને નિર્દોષ હોવી જોઇએ,જ્યાં
મારી આંખ મળતા એની આંખો સાથે પોતિકુ વર્તુળ રચાય જાય
એનુ લલાટ મોટુ ને ચમકતું હોવું જોઇએ અને એમાં મારી ખુદની
કિસ્મતનાં ભાવ ચોટાડી શકું

લલાટની ઉપર જથ્થાબંધ વાળ હવા સાથે તાલ મિલાવતા હોય
અને ઉડતાવાળ સાથે એની થોડી નફિકરાય હોય એવું લાગવું જોઇએ
એની ઉંચાઇ મારી ઉંચાયથી વધું હોવી જોઇએ,જેથી એના પડછાયામાં
મારો પડછાયો સહેલાયથી છુપાવી શકાય અને મારી જાતને પણ !

અન્ય પુરુષનાં સ્વભાવથી થોડો અલગ સ્વભાવ હોવો જોઇએ,
મારા પર એનું આધિપત્ય હોય,થોડો પઝેસીવ હોય   
અને વિશ્વાશનું એક અતુટ બંધન હોવું જોઇએ અને એટલું મજબૂત
હોવું જોઇએ કે મારી સુંદરતાં એના અહમને પોષે ના કે તોડે

હા!મને ખબર છે કે લગ્ન એ પ્રેમ કરવાનું બંધન નથી પણ
આ જમાનાંમાં પ્રેમ ટકાવી રાખવાનું બંધન છે,એટલે મારા
મિત્રોની ઇર્ષા નહી પણ મારા અતુટ વિશ્વાશનું અભિમાન હોવું જોઇએ

હા! એ મારી કલ્પનાનો મારો મનગમતો પુરુષ છે,જે મારી જિંદગીની
આખરી ક્ષણ સુધી દિલફાડીને પ્રેમ કરતો રહે,જિંદગીની અંતિમ ક્ષણૉમાં
મારો દેહ એ બુઢા પણ કસાયેલા બાહુંબંધમાં આખરી શ્વાસ લે.
ગંગાજળની બદલે એની એની આંખોમાંથી નીકળેલા બે ટીપા
મારા મોઢામાં પડે અને દુનિયાની અંતિમ વિદાય લઇશ

એક અપ્રિતમ,એક મહાન સૌંદર્યકારા,કોલેજમાં મારા પર થોકબંધ
કવિતા લખાતી હતી,જેને સૌંદર્યનું અભિમાન કદી નથી થયું
પણ મારા નજીકની દરેક વ્યકિત મારા સૌંદર્યનું અભિમાન કરતી હતી
એ ફાની દુનિયા છોડીને વિદાય લેશે ત્યારે બે વ્યકિત સખત આઘાત લાગશે

એક એ વ્યકિત જેનાં બાહુંબંધમાં મારો મૃતદેહ છે અને બીજી એ વ્યકિત
જેને પોતાની જાત કરતાં હમેંશા મને દિલફાડીને ચાહી છે સતત,લગાતાર

અચાનક મારી વિચારોની હારમાળામાંથી વર્તમાનમાં આવી ગઇ
મારી આંખોનાં ખૂણે જામેલા ભેજને એની નજર ના પડે એ રીતે
સાફ કર્યો,વિન્ડશીલ્ડ તરફ જોતા જોતા એની નજર મારા પડી
એ બોલ્યો,”કેમ મહોતરમાં, કોનાં વિચારો ચડી ગઇ હતી અને આંખોનું
કાજળ કેમ પ્રસરી ગયું છે?વ્હાલી!કેમ રડવું આવ્યું અચાનક !”

મારા અવાજ સાથે છાતીમાં ભરાયેલો ડુમો પણ બહાર આવી ગયો
“કશું જ નહી ડીયર!આજે હું કોઇ મુગ્ધા હોવ એ રીતે વિચારે ચડી ગઇ”

બાજુંમાં બેઠેલા એને હળવેથી મારા વાળને કાન પાછળ ધકેલ્યા
એને નાખેલા ડીઓની સુંગધ મારા નાક સુધી પહોચી ગઇ
અને
મને કહે કે,”સાઇડફેસમાથી આજે પણ જાણે પચ્ચીશની હોય એવી લાગે છે”

અચાનક એ બોલ્યો!મારી જિંદગીની અંતિમક્ષણોમાં મારી સનમુખ રહેજે.
જતા જતાં તારી ખૂબસૂરતી અને તારા આત્મા પર કવિતા લખતો જઇશ
જે મારાં જિવત અસ્તિત્વની આખરી રચના હશે અને તે યાદગાર હશે.
મારા અસ્તિત્વનો મિજાજ એ જ તારી સૃષ્ટીના સૌંદર્યનું સમુહગાન છે…
જે એક કવિની મરણૉમુખ જુબાની હશે!

બરોબરને મારી મહોતરમાં   

હું હસીને બોલી,”તારે મને બીજીવાર રડાવવી છે.”

મને કહે કે,હું મારી ગઝલ અને કવિતા તારી ખૂશી માટે લખું છું,
એટલે તો મારા પુસ્તકનું નામ પણ –
“મહોતરમાં.” છે
નરેશ કે.ડૉડીયા
Advertisement